Nie przychodzisz
po odpowiedź.

Zauważ reakcję, która pojawia się szybciej niż świadomy wybór.

Znajdź najwcześniejszy dostępny sygnał uruchamiania reakcji.

Sprawdź, czego reakcja próbuje dostarczyć albo ochronić.

Zobacz niewypowiedzianą regułę sterującą reakcją.

Sprawdź krótko- i długoterminowy koszt automatycznej reakcji.

Oddziel zdarzenie od znaczenia, które nadał mu umysł.

Rozdziel własną odpowiedzialność, cudzą odpowiedzialność i rzeczy poza kontrolą.

Zauważ informację, potrzebę, granicę albo stanowisko, które pozostaje niewypowiedziane.

Nazwij wartość, potrzebę lub granicę, którą chcesz świadomie chronić.

Jeżeli własne działanie wyrządziło szkodę, sprawdź możliwy konkretny ruch naprawczy.

Dodaj przynajmniej jedną alternatywę do pierwszego wyjaśnienia albo ruchu.

Sprawdź, kto faktycznie podejmuje decyzję i na co masz realny wpływ.

Zmniejsz zmianę do najmniejszego realnego ruchu.

Przenieś świadomy wybór z refleksji do rzeczywistości.

Zobacz, co pojawia się pomiędzy decyzją a działaniem.

Sprawdź, czy reakcja wynika z aktualnych faktów, wzorca czy obu naraz.

Oddziel potrzebę od sposobu, którym próbujesz ją zabezpieczyć.

Sprawdź, czy strategia rzeczywiście spełnia swoją funkcję, a nie tylko daje chwilową ulgę.

Porównaj wcześniejsze i obecne reakcje bez tworzenia rankingu własnego rozwoju.

Kiedy podobna sytuacja wróci naturalnie, sprawdź, czy pojawi się inna odpowiedź.

Wybierz ruch, który okazał się dostępny i użyteczny.

Rozpoznaj moment, w którym tempo reakcji gwałtownie rośnie.

Zobacz, co dzieje się pomiędzy bodźcem a reakcją.

Przerwij automat na tyle, by pojawiła się przestrzeń na wybór.

Porównaj przewidywanie z tym, co rzeczywiście wydarzyło się po działaniu.

Oddziel to, czego naprawdę się nauczyłaś/eś, od historii, którą dopowiadasz po doświadczeniu.

Rozpoznaj moment, w którym dalsza analiza nie daje już proporcjonalnej wartości.

Pozostaw nierozstrzygnięte pytanie bez wymuszania odpowiedzi.